De meeste doeltrackers gaan ervan uit dat je gezien wilt worden. Reeksen om te laten zien, badges om te delen, een feed van anderen die hetzelfde doen. Dat werkt voor sommige doelen. Het werkt slecht voor de doelen waar mensen het meest om geven.
Een doel waar je niemand over hebt verteld, is het normale geval.
De doelen die mensen niet aankondigen
Denk aan waar iemand echt een foto van in een doelen-app zet. Een huis dat ze nog niet kunnen betalen. Een lichaam waar ze zich voor schamen om het te willen. Een land waar ze nooit zijn geweest. Een baan verlaten. Een relatie verlaten. Een diploma dat ze misschien niet halen.
Deze hebben iets gemeen: het vertellen kost iets. Het nodigt uit tot een mening waar je niet om vroeg, of het zet een publieke mislukking klaar als het niet lukt. Veel onderzoek en veel gezond verstand wijzen er allebei op dat een doel aankondigen de kans kleiner kan maken dat je het afmaakt, omdat de aankondiging zelf als voortgang voelt.
Wie stil ergens naartoe werkt, is dus niet geheimzinnig. Die is verstandig. Een app voor dat doel hoort voor één lezer gebouwd te zijn.
Drie verschillende dingen die ‘privé’ heten
Dit woord wordt gebruikt voor drie claims die bijna niets met elkaar te maken hebben, en het loont om ze te scheiden voordat je de marketing van een app vertrouwt.
Niemand verzamelt het. De gegevens worden nergens heen gestuurd, verkocht of aan advertenties gevoerd. Dit gaat over het bedrijf.
Niemand kan het onderweg of in opslag lezen. Als er iets het apparaat verlaat, wordt het eerst versleuteld, en het bedrijf heeft geen sleutel. Dit gaat over de techniek.
Niemand naast je kan het zien. Iemand pakt je ontgrendelde telefoon, kijkt naar je laptop, of leest je beginscherm terwijl je hem vasthoudt. Dit gaat over de ruimte waarin je bent.
De derde is degene die echt gebeurt, en het is degene waar bijna niets op ingaat. Een perfect antwoord op de eerste twee helpt helemaal niets als je partner je telefoon pakt om naar een foto te kijken en de app nog open staat.
Wat een vergrendeling moet afdekken
Hier stoppen de meeste uitvoeringen te vroeg. De app vergrendelen is het makkelijke deel. De informatie lekt via drie andere plekken.
De widget op het beginscherm. Als de hele app draait om een widget die je elke dag ziet, dan is de widget het lek. Iedereen die naar je telefoon kijkt, ziet het doel zonder iets te ontgrendelen.
Meldingen. Een herinnering die je reis op het vergrendelscherm noemt, maakt de vergrendeling helemaal ongedaan, en voorvertoningen op het vergrendelscherm staan voor de meeste mensen standaard aan.
De appwisselaar. Als je van app wisselt, maakt het systeem een momentopname van het scherm voor de wisselaar. Legt die je doel vast, dan is de vergrendeling decoratie. Deze is echt lastig en hier falen slordige uitvoeringen.
Een vergrendeling die niet alle vier afdekt, is een slot op de voordeur van een huis met de ramen open.
De val waardoor mensen hem uitzetten
Er is één ontwerpfout waardoor iedereen een vergrendeling binnen een dag opgeeft.
Een foto kiezen betekent de app verlaten. De fotokiezer, de camera en het deelpaneel zijn aparte programma's, dus voor de app ben je net weggegaan. Vergrendelt hij zodra je weggaat, dan sluit een tik op ‘Kies foto’ je buiten van precies de taak waar je mee bezig was. Elke keer.
De regel moet weten dat een kiezer die de app zelf opende niet betekent dat jij wegloopt. Het klinkt als een detail. Het is het verschil tussen een functie die mensen aan laten staan en een functie die mensen één keer uitzetten en nooit meer bekijken.
De andere helft is de vertraging. Direct vergrendelen is juist als je je zorgen maakt over iemand in de ruimte. Het is ergerlijk als je incheckt, overschakelt om een bericht te beantwoorden, en tien seconden later terugkomt bij een nieuwe verificatievraag. Dat is een keuze die alleen de gebruiker kan maken, dus het hoort een instelling te zijn.
Hoe Reveal the Dream het doet
De app zet een foto van je doel achter een afdekking die per check-in een stukje loslaat, dus de privéversie van deze vraag is ongewoon letterlijk: het doel is een foto, en iemand kan hem zien of niet.
De eerste twee soorten privacy zijn standaard en kosten niets. Je hebt geen account nodig, en je reizen, check-ins en foto's blijven op je apparaat. Twee optionele dingen bereiken een server: de synchronisatie tussen platforms van Premium, die één kopie bewaart die op je apparaat wordt versleuteld voordat hij vertrekt, zodat wij hem niet kunnen lezen, en een optionele inlog met e-mail die een abonnement van het ene platform naar het andere meeneemt en nooit een reis of foto.
App-vergrendeling is de derde soort, en het is een Premium-functie. Wat hem ontgrendelt, hangt af van het apparaat, want iets anders beweren zou ergens onwaar zijn: Face ID of Touch ID op iPhone, iPad en Mac, je vingerafdruk of gezicht op Android, en een wachtwoord dat je instelt op Windows. Op Apple en Android valt hij terug op de toegangscode van het apparaat, dus een mislukte vingerafdruk sluit je nooit buiten van je eigen doel.
Eén ding zegt de Windows-app duidelijk op zijn eigen instellingenkaart, en deze pagina hoort het niet af te zwakken: daar is de vergrendeling een privacyscherm en geen versleuteling. Het houdt de persoon tegen die langs je bureau loopt. Het is geen claim over iemand die de computer meeneemt en door de bestanden gaat zoeken, en een app die je iets anders liet geloven, zou je een gevoel verkopen.
Als je hem aanzet, wordt je één keer gevraagd of ook widgets en herinneringen verborgen moeten worden. Die vraag heeft bewust geen standaardantwoord. Gok ‘alleen de app’ en iemand denkt privé te zijn terwijl de foto op zijn beginscherm staat. Gok ‘ook widgets’ en de widget wordt zonder uitleg leeg en lijkt een fout. Met verbergen aan toont de widget een vergrendelde kaart, noemen herinneringen je reis niet meer, en krijgt een gekoppeld horloge de voortgang zonder de foto.
Je kiest ook of hij meteen vergrendelt of na een minuut, en het openen van de fotokiezer telt niet als weggaan.
Twee dingen om eerlijk te zeggen. Op Android stopt App-vergrendeling ook screenshots van de app, ook in de appwisselaar. Dat is de enige manier om te voorkomen dat de momentopname in de wisselaar je doel toont op Android, en het kost echt iets, dus de app zegt het op de instellingenkaart, waar je het ziet voordat je hem aanzet. De iPhone betaalt die prijs niet, omdat zijn afdekking in een apart venster wordt getekend dat op tijd kan verschijnen.
En als je abonnement afloopt, blijft de vergrendeling aan. Premium is alleen nodig om hem aan te zetten. Niemand mag ooit merken dat zijn privé-app zichzelf heeft ontgrendeld omdat een kaart verliep.
Je kunt de app uitproberen met je eigen foto op de homepage zonder iets te installeren, zien wat Premium nog meer bevat, of lezen over het idee van het visionboard waarop dit is gebouwd.